فقط به خاطر تو عزیزم

شکیبا

تو با یک چشم با خلق و، به دیگر چشم با مایی

دین منظور گم کردن، مشوّش ساز دل هایی

نمی گویی و می سوزی، نمی جویی و می خواهی

به باطن تشنه ی عشق و، به ظاهر غرق حاشایی

درون سوز و برون آرا ، زبان خاموش و دل گویا

برون خاکستر سرد و، درون آتش سراپایی

حکایت می کند چشمت، ز میخواران هوشیاری

گواهی می دهد قلبت، ز خاموشان گویایی

نگاهی گر مرا باشد، تو پا تا سر نظر بازی

نیازی گر مرا سوزد، تو سر تا پا تمنّایی

تو می خواهی مرا اما، ز دل بر لب نمی آری

تو می جویی مرا اما، به هر بزمی نمی آیی

زچشم من اگر پرسی، که مجنون تر ز مجنونم

اگر زشت و اگر زیبا، تو لیلا تر ز لیلایی

سخن با من بگو تا من ، بگویم از چه غمگینی

نظر بر من فکن تا خود، بدانی در چه رؤیایی

منم کاهی که با آهی، بلرزد دامن صبرم

تویی سنگ و به طوفان ها شکیبایی شکیبایی

                                                                  

                                       زلف

شبی که زلف را بر باد می داد

دل مغرور من در دامش افتاد

نمی دانم چه عیبی داشت، صد بار

فرستادم دلم را، پس فرستاد

                                 تقصیر دل

جنونم ناشی از تأثیر دل بود

 

سکوتم حاکی از تصویر دل بود

 

من و عاشق شدن، هیهات هیهات

 

تمام فتنه ها تقصیر دل بود

 

کویر تنهایی

حتی به قیمت سنگ شدن

توبه می کنم دیگر برای کسی اشک نریزم

حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود

چشمانم را می بندم

توبه می کنم دیگر دلم برای كسي تنگ نشود

حتی چند لحظه (!) قول می دهم

نام كسي را بر زبان نمی آورم

لبهایم را می دوزم

توبه می کنم دیگرعاشق نشوم

قلبم را دور می اندازم

برای همیشه

و به کویر تنهایی سلام می کنم...

 

با تشکر از : غزال ghazal_hosinzadeh@ yahoo.com

 

سکوت و نگاه

سکوت و نگاه را با هم

             یکی می کنم

 

فریادی می شود بی صدا

                                           می شنوی

                                    فریاد بی صدا را

                       فریادی که با تمام سکوتش

                                                  فقط یک چیز می گوید

                                                              دوستت دارم

                                                       دوستم داشته باش

 

آنجلینا جولی 4

آنجلینا جولی3

آنجلینا جولی 2

من عاجزم از بیان

صادق هدایت

پیرهن صورتی دل من رو بردی

درگذار

من همانم که شبی، نیمه شبی

             درگذار ره تو خانه  کنم

                          گرتو راهم ندهی در حرَمت

                                           خانهء ساخته ویرانه کنم

                                                        کوچ خودرا بدهم در کف باد

                                                                      خویش ازبهر تو آواره کنم

چندوقتیست گذاری هم به خوابم نکنی

          دیدن روی تودرخواب هم افسانه کنم

                                من همانم که زشوق رویت

                                             زرقبای تن خود پاره کنم

                                                           باردای مندرس گونه تو

                                                                 رخت اشراف به تن تازه کنم

بی نیازم !بی نیاز از اغناء

        بانیاز تو به شب چاره کنم

                طعم آن مستی جام می ِتو

                              شدسبب قصد به میخانه کنم

                                            گرلبم تربشد ازمستی می

                                                     عاشقان راهمه مستانه کنم

                                                                  مرغ عشقم که دلم میخواهد

درکف دست تو کاشانه کنم

         چون شوی شمع میستان دلم

                     همه راچون گل وپروانه کنم

                                   گرکسی غم به دلت راه انداخت

 
                                              بزم شادش همچو غمخانه کنم

                                                             باد درزلف سیاهت سرزد

                                                                    رخصتی ده که سرت شانه کنم

گربخواهم ناز چشمت خود را

         همچو یک کودک دردانه کنم

                  ور بخواهم جرعه ای آب زبهر

                                آب دردست تو پیمانه کنم

                                               تانیاز دل من رفع کنی

                                                          عالمی را همه دیوانه کنم

 

                                   با تشکر از : پاییزه     Rayni_girl44@ yahoo.com

باز هم اشتباه کردی عزیزم

عروسکی عروسکی عروسک با نمکی

رهی و فروغ

ناز چشمان تو وامروز   و  فردا   کردنت

 

                                                    می کشد آخر مرا این  ﭙا و آن ﭙا  کردنت

 

می ﭙسندی بی تو بنشینم در آتش روز  وشب

 

                                                    یا که یادت رفته با عاشق  مدارا  کردنت

                                                                            

 

می دهی دلتنگیم را در شب مستی   به باد

 

                                                    غنچه  های  باغ لبها را  شکوفا  کردنت

 

هر کجا باشد دلم را  با تو  تقسیم   می کنم

 

                                                   خوش ندارم بیش از این اینجا وآنجا کردنت

 

گرچه رسوای  توام  ناچار  بنشین   با دلم

 

                                                   تا  ببینی    نیستم   در  بند  رسوا   کردنت

 

چشم هایم  را بدست  اور  نگاهم  را  ببین

 

                                                   سرد  مهری هاست حتی  در تماشا  کردنت

 

 

                                                                          رهی معیری

 

---

                                       مرگ من روزی فرا خواهد رسید

 

در بهاری روشن از امواج نور

     

     در زمستانی غبار آلود ودور

 

           یا خزانی خالی از فریاد وشور

 

                 مرگ من روزی فرا خواهد رسید

 

 

                      روزی از ین تلخ وشیرین روز ها

 

                               روز  بوچی همچو  روزان  دگر

 

 

                                       سایه ای ز امروزها دیروزها

 

                                                      دیدگانم  همچو دالان های  تار

 

                                        گونه هایم همچو مر مر های سرد

 

                         ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

 

 من تهی خواهم شد از فریاد درد

 

                                                                        فروغ فرخزاد

قصه ما راست بود

                                             گاو ما ما مي كرد
                                          

                                          گوسفند بع بع مي كرد

                                         سگ واق واق مي كرد
 

                           و همه با هم فرياد مي زدند حسنك كجايي
 
 

شب شده بود

 

اما حسنك به خانه نيامده بود.حسنك مدت هاي زيادي است كه به خانه نمي آمد.

 

او به شهر رفته و در آنجا شلوار جين و تي شرت هاي تنگ به تن مي كند.

 

او هر روز صبح به جاي غذا دادن به حيوانات جلوي آينه به موهاي خود ژل مي زند.

 
موهاي حسنك ديگر مثل پشم گوسفند نيست چون او به موهاي خود گلت مي زند.

 
ديروز كه حسنك با كبري چت مي كرد .كبري گفت تصميم بزرگي گرفته است.

 

كبري تصميم داشت حسنك را رها كند و ديگر با او چت نكند

 

چون او با پتروس چت مي كرد.پتروس هميشه پاي كامپيوترش نشسته بود و

 

چت مي كرد. پتروس ديد كه سد سوراخ شده اما انگشت او درد مي كرد چون

 

زياد چت كرده بود.او نمي دانست كه سد تا چند لحظه ي ديگر مي شكند.

 

پتروس در حال چت كردن غرق شد.

 
براي مراسم دفن او كبري تصميم گرفت با قطار به آن سرزمين برود اما كوه روي ريل

 

ريزش كرده بود .ريزعلي ديد كه كوه ريزش كرده اما حوصله نداشت .

 

ريزعلي سردش بود و دلش نمي خواست لباسش را در آورد .

 

ريزعلي چراغ قوه داشت اما حوصله  درد سر نداشت.

 

قطار به سنگ ها برخورد كرد و منفجر شد .كبري و مسافران قطار مردند.اما ريزعلي

 

 بدون توجه به خانه رفت.خانه مثل هميشه سوت و كور بود .الان چند سالي است كه

 

كوكب خانم همسر ريزعلي مهمان ناخوانده ندارد او حتي مهمان خوانده هم ندارد.

 

او حوصله ي مهمان ندارد.او پول ندارد تا شكم مهمان ها را سير كند.

 
او در خانه تخم مرغ و پنير دارد اما گوشت ندارد .

 

او كلاس بالايي دارد او فاميل هاي پولدار دارد.
 

او آخرين بار كه گوشت قرمز خريد چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت .

 

اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنياي ما خيلي چوپان دروغگو دارد

 

به همين دليل است كه ديگر در كتاب هاي دبستان آن داستان هاي قشنگ وجود ندارد.

 

                             با تشکر از : سایه مهتابی cheshmsia_20000@ yahoo.com

بدون نام

چرا تو جلوه ساز این

                                                      بهار من نمی شوی

چه بوده آن گناه من

                                                      که یار من نمی شوی

بهار من گذشته شاید

                                                     شکوفه جمال تو

شکفته در خیال من

                                                      چرا نمی کنی نظر

به زردی جمال من

                                                      بهار من گذشته شاید

تو را چه حاجت نشانه ی من

                                                     تویی که پا نمی نهی به خانه من

چه بهتر آن که نشنوی ترانه من

                                                      نه قاصدی که از من آرد

گهی بسوی تو سلامی

                                                     نه رهگذاری از تو آرد

گهی برای من پیامی

                                                      بهار من گذشته شاید

غمت چو کوهی بشانه من

                                                     ولی تو بی غم از غم شبانه من

چو نشنوی فغان عاشقانه من

                                                     خدا تو را از من نگیرد

ندیدم از تو گرچه خیری

                                                      بیاد عمر رفته گریم

کنون که شمع بزم غیری

                                                     بهار من گذشته شاید

 

                                                                   

                                                                             با تشکر از : طلا

سیب سرخ

سيبي كجاست از لب سرخ تو سيب تر

زيباتر و رسيده تر و دلفريب تر

چاقو بدست آمده اند از چهار سمت

اما ميان اين همه من بي نصيب تر

من پشت كوه قاف وصال تو مانده ام

از هر چه كوه،دره،فراز و نشيب تر

صبرم به سر رسيد،خدايا عنايتي ‍

نازل نما ايه اي«امن يجيب تر«

اين تازه ابتداي خرابي است بعد ازين

در من وقوع زلزله هايي مهيب تر

 

 

سکوت دل

شاه شیر

ثانیه ها

اگه از عشق می شه قصه نوشت

 

 

می شه عاشق شد وافسانه نوشت

 

 

اگه زندگی پر از رنج وغمه

 

می شه زد رنگ دیگه به سرنوشت

 

زندگی جاده ای زا قشنگیاست

 

که پر از پستی یا که بلندیاست

 

با نگاه سبزمون به زندگی

 

بریم اونجا که دلا پر از صفاست

 

نگیر غروب دلگیر دلمون

 

نشه پژمرده گل گلخونمون

 

تا که با محبت و مهر و وفا

 

برسیم به لحظه باورمون

 

اگه ازعشق بشه قصه نوشت

 

می شه عاشق شد و افسانه نوشت

 

تا که از میون این ثانیه ها

 

برسیم به جاده سبز بهشت

 

   با تشکر از : مهدیه m_prichehr @yahoo.om

 

الهه ناز

باز ای الهه ی ناز       با دل من بساز      کین غم جان گداز      برود ز برم

گر دل من نیاسود       از گناه تو بود       بیا تا ز سر           گنهت گذرم

باز می کنم دست یاری به سویت دراز            بیا تا غم خود را با راز و نیاز

ز خاطر ببرم

 

گر نکند تیر خشمت دلم را هدف                بخدا همچون مرغ پر شور و شعف

به سویت بپرم

آنکه او به غمت دل بندد چون من کیست       ناز تو بیش از این بهر چیست

تو الهه نازی در بزمم بنشین                      من تو را وفادارم بیا که جز این

نباشد هنرم

این همه بی وفایی ندارد ثمر                       بخدا اگر از من نگیری خبر

نیابی اثرم

 

 

                                                  با تشکر از : شاهپری دوردونه یار

شعری از مهدی سهیلی

 

امشب به یاد روی دلارامی

بیدارم و پریده زسر خوابم

می جویمش بدامن شب اما

آن ماه را به خانه نمی یابم

امشب کجاست مهر درخشانم؟

بی ماه روی او شب من تار است

در خواب ناز رفته نمی دانم

یا همچو من نشسته و بیدار است؟

ای وای ... ماه آمد و دنیایی

دارد شمد به روی خود از مهتاب

ای چشم شب نخفته بخواب امشب

شاید که روی او نگری در خواب

        

                                    با تشکر از  :  [e-mail]

 

داستان استخدامی آقای جک

آقاى جک ، رفته بود استخدام شود صورتش را شش تيغه کرده بود و کراوات

 

 

تازه اش را به گردنش بسته بود و لباس پلو خورى اش را پوشيده بود و حاضر

 

 

 شده بود تا به پرسش هاى مدير شرکت جواب بدهد .

 

 

آقاى مدير شرکت، بجاى اينکه مثل نکير و منکر از آقاى جک سين جيم بکند،

 

 

 يک ورقه کاغذ گذاشت جلوش و از او خواست تنها به يک سئوال پاسخ بدهد .

 

 

 

 سئوال اين بود :

 

"شما در يک شب بسيار سرد و طوفانى، در جاده اى خلوت  رانندگى مي کنيد ،

 

 

 

ناگهان متوجه مي شويد که سه نفر در ايستگاه اتوبوس ، به انتظار رسيدن اتوبوس،

 

 

 

اين پا و آن پا مي کنند و در آن باد و باران و طوفان چشم براه معجزه اى هستند .

 

 

 

يکى از آنها پير زن بيمارى است که اگر هرچه زودترکمکى به او نشود ممکن است

 

 

 

همانجا در ايستگاه اتوبوس غزل خداحافظى را بخواند . دومين نفر، صميمى ترين و

 

 

 

قديمى ترين دوست شماست  که حتى يک بار شما را  از مرگ نجات  داده است و

 

 

 

نفرسوم ، دختر خانم بسيار زيبايى است که زن رويايى شماست و شما همواره آرزو

 

 

 

داشته ايد او را در کنار خود داشته باشيد .

 

 

 

اگر اتومبيل شما فقط يک جاى خالى داشته باشد ، شما از ميان اين سه نفرکداميک را

 

 

 

سوار ماشين تان مى کنيد؟؟ پيرزن بيمار؟؟ دوست قديمى؟؟ يا آن دختر زيبا را؟؟

 

 

 

جوابى که آقاى جک به مدير شرکت داد ، سبب شد تا از ميان دويست نفر متقاضى،

 

 

 

برنده شود و به استخدام شرکت در آيد. 

 

 

 

راستى، مي دانيد آقاى جک چه جوابى داد ؟؟

 

 

 

اگر شما جاى او بوديد چه کار مي کرديد ؟؟

 

و اما پاسخ آقاي جک:

 

 

آقاى جک گفت : من سويچ ماشينم را مي دهم به آن دوست قديمى ام تا پيرزن

 

 

 

بيمار را به بيمارستان برساند، و خود من با آن دختر خانم زيبا در ايستگاه اتوبوس

 

 

 

مي مانم تا اتوبوس از راه برسد و ما را سوار کند.

 

 

                           با تشکر از : جواد [e-mail]

آدم و حوا

نه حوایی بود نه آدم

نه شیطان بود نه وسوسه

نه سیب سرخی

نه هیچ افسانه دیگر،

فقط احساس عشقی بود

در رگهای یک زن

و قلبی که می تپید

برای یک مرد،

و داستان آفرینش این بود.

 

 

                                                    با تشکر از :مرجان محسنی

حدیث

بیا ای راحت جانم ترا خانه کجا باشد

 

 بیا ای درد و درمانم ترا خانه کجا باشد

 

تو منظوری وهم ناظرتو پنهانی و هم حاضر

 

رموزت را نمی دانم ترا خانه کجا باشد

مرا مهجور می داری ز غم در گریه و زاری

 

 بگو ای ماه تابانم ترا خانه کجا باشد

تویی هم جان و هم جانان تویی شاه همه خوبان

 

 ترا خوانم ترا دانم ترا خانه کجا باشد

ببام عرش برفتم حدیث شوق تو گفتم

 

 تو چون جانی و جانانم ترا خانه کجا باشد

 

           با تشکر از :طلا

 

چارلی

مناجاتنامه انصاری (الهی)

 

الهی

 

 

نظر خود بر ما مدام کن

 

و به وقت رفتن بر جان ما سلام کن

 

الهی

 

می دانی که ناتوانم پس از بلا برهانم

الهی

قصه به این درازی ! من در یافتم به بازی

الهی

 

برآن روز می خندم که یافته می جستم

دل و دست از دانش نشستم به نا بینایی می نگرستیم

 

به مردگی می زیستیم

الهی

 

نا دیده و ناجسته حاصل ! ای جان و دل را زندگانی و منزل

از پیش خطر و از پس نیست راهی

 

بپذیر که جزدوستی توام نیست پناهی

الهی

 

اکنون چون بر من است تاوان

آفتاب صدق و صفت بر من تابان

 

که بشر از شرک جستن نتوان

و به نجاست نجاست شستن نتوان

 

الهی

تو غیب بودی و من عیب بودم

تو از غیب جدا شدی من از عیب جدا شدم

 

الهی

می پنداشتم که ترا شناختم

 

اکنون آن پنداشت و شناخت را در آب انداختم

الهی

 

در ملکوت تو کمتر از مویم

این بیهوده تا کی گویم

 

الهی

نه نیستم نه هستم نه بریدم و نه پیوستم . نه به خود میان بستم

 

لطیفه ای بودم از آن مستم. اکنون زیر سنگ است دستم

الهی

 

همه شادی ها بی یاد تو غرور است و همه غم ها با یاد تو سرور است

الهی

 

بنیاد توحید ما را خراب مکن و باغ امید ما را بی آب مکن

 

                                                      مناجاتنامه خواجه عبد ا.. انصاری 

                                            

کام

شبی از  دست  نور افشان  مهتاب

   بسیمای جهان  می ریخت مهتاب

     ستاره در فلک چشمک زنان  بود

        قمر  تاجی  به  فرق  آسمان  بود

          نسیم گل فشان هر سو گذر داشت

              زمین و آسمان  لطف سحر داشت

                مهی با من در آن  مهتاب شب بود

                    مرا لب های  جانبخشی  به لب بود

                           ز دست  غم  نجاتم داد آن شب

                               لبش آب  حیاتم  داد آن  شب

                               مرا آن شب دو مه درپیش رو بود

                                   یکی خامش یکی در گفتگو  بود                                  

                                        مرا  همچو  هلالی   بود  آغوش

                                           درونش کوکبی سیمین بناگوش
                                             همه  رنج جهان رفت  از  تن من

                                                 چو دستش حلقه شد برگردن من

                                                    نگاهش  با  نگاهم  راز می گفت

                                                        سخن ها چشم او با ناز می گفت
                                                    بچشمم اشک شادی حلقه زن بود

                                               که  دلدارم  نبود او جان  من بود
                                           نمایاند به من  تا  آن  بدن  را

                                     بدور افکند آن گل پیرهن را
                            دلم ازشوق آن تن رفت از دست

                     تن  او  رونق   مهتاب  بشکست

              گل  من  دلبرانه  ناز  می کرد

         لبش را غنچه آسا باز می کرد
   بر آن بودم که در پایش بمیرم                  ز وصلش داد هجران را  بگیرم
   بدو گفتم که ای ماه شب افروز                 که از روی تو یابد روشنی روز

                                مرا  از دوریت  بی تاب کردی

                                کجا بودی؟  دلم را آب کردی
   

       کجا بودی؟ که بینی  شام  ارم           گهر ریزان دو چشم اشکبارم؟
        گواهم مرغ شب در زاری من            قمر  آگاه   از  بیداری   من

   زگفتارم دو چشمش شد غم آلود             گل  رویش ز اشکش  شبنم آلود
   بگفت : ای بی خبر از  شهر رازم             کجا بودت خبر از سوز و سازم؟

که من هم در غمت بی تاب بودم

          ز گریه  در  میان  آب  بودم
             بگفتم: روز من بدتر ز شب بود

                  غم هر شب  میان سوز تب بود
                        به پاسخ گفت : یار گرم گفتار

                              سخن از حال گو بگذشته بگذار
                                       بگفتم: با  وصالت  غم  ندارم

                                             بگفتا: من هم از تو کم ندارم
                                                 بگفتم: بوسه  باشد  مطلب من

                                                    بگفتا : این تو و این هم لب من
                                             بدو گفتم : چه نوشم در جوانی؟

                                       بگفت : از  لعلم آب  زندگانی
                             بگفتم : درد هجران را دوا کن

                   بگفت:از وصل کامت را روا کن
               بت افسونگرمن نازهاکرد

میان نازها کامم روا کرد

    درآغوشم بمستی رفت در خواب

          چو طاووسی که آرامد  به مهتاب
                      چه خوش باشدکه بعد انتظاری

                              به    امیدی   رسد   امیدواری

 شعر از: مهدی سهیلی

                                                                      با تشکر از : سامپجنا