زندگی بهتر با فرزند کمتر

آرزومه

دلم عاشق ِ،گُل ِ من میدونی بگو تا اَبَد با من میمونی

 

تو رو دوست دارم با دل وجونم  تا دنیا دنیاست با تو میمونم.

 

نازنینم با تو بودن واسۀ من خواب و رویاست

 

بیا کنارم تو نباشی این دل من خیلی تنهاست.

 

 آرزوم ِ با تو باشم بیتو تنهام تو رومیخوام یک  روزِ بیتو یک سال میشه

 

خیلی خیلی خیلی دوسِت دارم...۳

 

                                          با تشکر از :sara_rad130 @ yahoo.com

 

 

عاشق خسته

عاشق ماتم زده ( این رو حتما تا آخرش بخونین )

درگلستاني به هنگام خزان                   رهگذر بود يكي تازه  جوان

صورتش زيبا قامتش موزون                چهره اش سوخته از سوز درون

ديده گان دوخته بر جنگل وكوه          دلش  افسرده  ز رنج   و اندوه

 باچمن درد دل آغاز نمود                   اينچنين لب به سخن باز نمود

 گفت : «آن دلبر بي مهر و وفا              دوش مي گفت به جمع رفقا

درفلان جشن به دامان چمن                هركه خواهد كه برقصد بامن

ازبرايم شده گر بر دل سنگ                كند آماده گلي سرخ وقشنگ»

چه كنم من كه دراين دشت ودمن       گل سرخي نبود واي به من

 درهمانجا برسر شاخه بيد                    بلبلي حرف جوان را بشنيد

ديد بيچاره گرفتار غم است                دلش افسرده ز رنج وماتم است

گفت بايد دل او شاد كنم                   روحش ازبند غم آزاد كنم

بلبلك رفت تا باديه ها پيمايد             گل سرخي به كف آردشايد

هيچ گل در همه گلزار نديد              جز يكي گلبن وگلبرگ سپيد

 

گفت : اي گل اي مونس جان يارقشنگ

گل سرخي ز تو خواهم خونرنگ

هرچه بايست كنم تسليمت

بهترين نغمه كنم تقديمت

 

 

گل گفت : آنچه خواهي سخت گران خواهدبود

 راستش قيمت جان خواهدبود

 

 بلبلك آمده بود آنهمه راه               بود از محنت عاشق آگاه

گفت برخيز كه جان خواهم داد        شرف عشق نشان خواهم داد

 بلبلك سينه خود كرد سپر               رفت سرمست درآغوش خطر

خار آن گل همه تيز وخونريز           رفت  اندر دل بلبل خاري تيز

سينه را داد برآن خار فشار                 خون دل كرد برآن شاخه نثار

برگ گل سرخ شد از خون دلش       آري آري مهر بود درآب وگلش 

 با دلي خون سينه چاك زده              بال وپري خس وخاشاك زده

گل به كف با دل خون غلت زنان      كرد پرواز سوي ماواي جوان 

 عاشق زار در انديشه  يار                     بود تا صبح همانجا بيدار

بلبل افتاد به پايش جان داد                  گل به آن سوخته حيران داد

سوخت بسيار دلش از غم او                ساعتي داشت به دل ماتم  او

بوسه اي داد و وداعي به نگاه              گل رو برداشت وافتاد براه

 

هر كه مي ديدگمانش گُل بود          

 

  پاره هاي  جگر  بلبل  بود
 

دلش افسرده از آن بيم واميد             رفت تا برسر در دلدار رسيد

چو ن نمودش  گل خوشبو را            دخترك  كرد برانداز  او را

قد وبالاي جوان را نگريست             گفت : افسوس پُزَت عالي نيست

گرچه دم ميزني از مهر و وفا              جامه ات نيست  ولي در خور ما

پشت پا بر دل آن غمزده زد               خنده بر عاشق ماتم زده زد

نغمه ها بود به هر لبخندش                كرد پرپر گل و دور افكندش

 

واي  از عاشقي و بخت سياه            واي از دست پري رويان آه ....
 

 

چه عجب

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟
وآنک بیرون کند از جان و دلم دست کجاست؟
و انک جانها بسحر نعره زنانند ازو
وآنک ما را غمش از جای ببردست کجاست؟
جان جانست وگر جای ندارد چه عجب
این که جا میطلبد در تن ماهست کجاست؟
غمزه ی چشم بهانه است و زان سو هوسیست
وآنک او در پس غمزه ست دلم خست کجاست؟
پرده ی روشن دل بست و خیالات نمود
و انک در پرده چنین پرده ی دل بست کجاست؟
عقل تا مست نشد چون و چرا پست نشد
و انک او مست شد از چون و چرا رست کجاست؟ 

 

                                                                       با تشکر از : نقطه 

 

دکتر سید محمود انوشه

بیا وقتی برای عشق،هورا می کشد احساس

به روی اجتماع بغض حسرت،گاز اشک آور بیاندازیم

بیا با خود بیاندیشیم

اگریک روز تمام جاده های عشق را بستند؛

اگر یک سال چندین فصل برف بی کسی بارید؛

اگر یک روز نرگس در کنار چشمه غیبش زد؛

اگر یک شب شقایق مرد؛

تکلیف دل ما چیست؟

و من احساس سرخی می کنم چندیست

و من از چند شبنم پیش در خوابم

نزول عشق را دیدم

چرا بعضی برای عشق،دلهاشان نمی لرزد؟

چرا بعضی نمی دانند که این دنیا

به تار موی یک عاشق نمی ارزد؟

چرا بعضی تمام فکرشان ذکر است

و در آن ذکر هم یاد خدا خالیست؟

و گویی میوه اخلاصشان کال است

چرا شغل شریف و رایج این عصر رجالیست؟

چرا در اقتصادِ راکدِ احساسِ این مکاره بازاران

صداقت نیز دلالیست؟

 

 

ضرب المثل های زيبا و كمياب

آدم پول را پيدا مي كنه، نه پول آدم را .

آدم ناشي ، سرنا را از سر گشادش مي زنه!
آنقدر بايست، تا علف زير پات سبز بشه!
آن زنده كه كاري نكند ، مرده به است.
آدم خوش معامله ، شريك مال مردم است!
آدم دست پاچه، كار را دوباره انجام مي دهد!
اجاره نشين خوش نشين است.
از اين ستون تا اون ستون فرج است!
از بي كفني زنده ايم !
از چشم دور و از دل دورتر.
آرزومند پيوسته نيازمند بود.
از ريشه گناه است.
آسوده كسي كه خر ندارد، از كاه و جويش خبر ندارد.
آن يكي مي گفت اشتر را كه هي         از كجا مي آيي اي فرخنده پي
اسب دونده ، جوي خود را زياد مي كنه!
اگر بيل زني ، باغچه خود را بيل بزن!
اگر براي من آب نداره، براي تو كه نان نداره!
گفت: از حمام گرم كوي تو      گفت: خود پيداست از زانوي تو
ادب مرد ز دولت اوست.
از هر چه بدم آمد ، سرم آمد!
از مال پس است و از جان عاصي!
از مردي تا نامردي يك قدم است!
ارزان خري ، انبان خري ! (ا نبان: كيسه اي بزرگ از پوست گوسفند دباغي شده)
از پس هر گريه خنده اي است .
از تو حركت، از خدا بركت .
اسباب خونه به صاحب خونه مي ره !
اسب را گم كرده ، پي نعلش مي گردد!
از ماست كه بر ماست!
از گير دزد در آمد، گير رمال افتاد!
از گدا چه يك نان بگيرندو چه بدهند!
از كيسه خليفه مي بخشد!
از كاه كوه نساز.
اگر باباش را نديده بود، ادعاي پادشاهي مي كرد!
از نخورده بگير، بده به خورده !
از حرارتش خبري نديديم، اما از دودش كور شديم .
از اسب افتاده ايم، اما از نسل نيفتاده ايم!
از اونجا مونده، از اين جا رونده!
از اين گوش مي گيره، از آن گوش در مي كنه!
از خرس، مويي غنيمت است!
اگر بپوشي رختي، بنشيني به تختي، تازه مي بينمت به چشم آن وقتي!
اگر زري بپوشي ، اگر اطلس بپوشي، همون كنگر فروشي!
اين دغل دوستان كه مي بيني                   مگسانند دور شيريني(سعدي)
اميدواري يعني پيروزي
اندك اندك خيلي شود، قطره قطره سيلي
انگور خوب، نصيب شغال مي شود.
اول، چاه را بكن، بعد مانر را بدزد.
اگر حسود نباشد دنيا گلستان است.
اگر علي ساربونه ، مي دونه شتر رو كجا بخوابونه!
اول انديشه، وانگهي گفتار.
اول بچش، بعد بگو بي نمك است.

 

 

با تو بودن

قیامت

زاهد آنکه خراباتی و مستم به تو چه

ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه

احدی گفت تو به محراب نشستی چرا

من اگر گوشه میخانه نشستم به تو چه

روز قیامت که آتش دوزخ روی کند بر من وتو تو

تو که خشکی به من چه، من اگر خیسم به تو چه 

  

کارت پوستال

 

موندنی

اگر همه قصه اند من یه حماسه هستم یه قله زیر پامه یه دریا توی دستم

زخم ستبر کوهم بزرگم و عمیقم

زبون خشم آبم نثار بی دریغم

آبشار انتهای رود قدیمی ام من

یه قطره ی درشت گرم و صمیمی ام من

همیشه سر یزیرم اگرچه سر بلندم

یه عاشقم که آسون به هر چی دل میبندم

صدام پر از حماسه است اگر شنیده باشی

غریب افتخاره وقتی بخوای رها شی

اگر شنیده باشی پر از سقوط یک لحظه ام

مخمل آب چهرم زلاله مثل زمزم

دلم خیلی بزرگه من آبشار هستم

موندنی نیستم آری که رهسپار هستم

 

با تشکر از : آبشار

 

لب ها

هر زنی که تو را پس از من ببوسد ، بر لبانت آیات عشق الهی را خواهد یافت

 

 که تنها من بروی آنها خوانده ام.

هر زنی را که پس از من ببوسی روی لبانش تاکستانی را خواهی یافت که مرد

 

 دیگر روی لبانش کاشته.

تا کستان لبهای من به آیات عشق الهی لبهای تو نیازمند است.