تبليغاتX
.

کسی غیر از تو نمونده اگه حتی دیگه نیستی


همه جا بوی تو جاری خودت اما دیگه نیستی


نیستی اما مونده اسمت توی غربت شبونه


میون رنگین کمونه خاطرات عاشقونه


آخرین ستاره بودی تو شب دل واپسی هام


خواستنت پناه من بود تو غروب بی کسی هام


لحظه هر لحظه پس از تو شب و گریه در کمینه


تو دیگه بر نمی گردی آخر قصه همینه


می شکنم بی تو و نیستی

 

به سراغم نمی آیی که ببینی  بی تو می میرم و نیستی


تو کجایی ؟ تو کجایی که ببینی بی تو میمیرم و نیستی


شب بی عاطفه برگشت شب بعد از رفتن تو


شب از نیاز من پر شب خالی از تن تو


با تو گل بود و ترانه با تو بوسه بود و پرواز


گل بوسه بی تو گم شد بی تو پژمرده شد آواز


می شکنم بی تو و نیستی به سراغم نمی آیی

 

که ببینی بی تو می میرم و نیستی


تو کجایی؟ تو کجایی که ببینی

 

 بی تو میمیرم و نیستی به سراغم نمی آیی که ببینی


بی تو میمیرم و نیستی... .

 

                                                            با تشکر از : آخر قصه

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در پنجشنبه یازدهم آبان 1385 و ساعت 12:1 |

سالها شد تا که روزی مرغ عشق 

 
       نغمه زد بر شاخه ی انگشت من


                  آشیان آسمان را ترک گفت


                            لانه ایی آراست او در مشت من


                                       دست من پر شد ز مروارید مهر


                                                     دست من خالی شد از هر کینه ایی


                                      دست من گل داد و برگ آورد و بار


                            چون بهار دلکش دیرینه ایی


        سینه اش در  دستهایم  می تپید


از هراس دامهای سرنوشت


        سخت می ترسید از پایان وصل


              وز پلیدی های خاطره های زشت


                                 " آه اگر روزی بمیرد عشق ما


                                          وای اگر آتش به یخبندان کشد


                                                        خنده ی امروز ما در شام یاس


                                        اختران اشک در چشمان کشد"


                      نوازشگر شدم آن بال و پر


        ستایشگر شدم آواز او


خواستم بوییدم و بوسیدمش


                   با نیازی بیشتر از ناز او


               عاشقان هر کس که دارد از شما


                                   مرغ عشقی بر فراز شاخسار


                                        پاسداری بایدش هر روز و شب


                                                     چشم ترسی بایدش از روزگار


                                                              هر کجا در هر خم این رهگذر


                                               در کمین بدخواه سنگ انداز هست


                                   عشق من پر داشت آه ای عاشقان


                         پر برای جنبش و پرواز هست


             در غروب یک زمستان سیاه


مرغک من ز آشیان خود گریخت


           دور شد در اشک چشمم محو شد


                            بعد از او هم سقف این کاشانه ریخت


                                                  در بهار پر گل این بوستان


                                                               دست من تک ساقه ی پاییز ماند


                                                برگ های خشک عشقی سوخته


                                 بر فراز شاخه ها آویز ماند


             گرچه دیگر آسمان ها تیره است


شب ز دامان افق سر میکشد


              باز با پرواز مرغان بهار


                           آرزویی در دلم پر میکشد


                                          میفریبد دل به افسون ها مرا


                                                        میسراید بر من این آوازها :


                                                                  بال دارد بال دارد مرغ عشق


                                                   باز خواهد کرد او پروازها

 

با تشکر از : نقطه

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در پنجشنبه یازدهم آبان 1385 و ساعت 11:43 |

گفتا که کیست بر در؟ گفتم کمین غلامت


گفتا چه کار داری ؟ گفتم "مها" سلامت


گفتا که چند رانی؟ گفتم که تا بخوانی


گفتا که چند جوشی؟ گفتم که تا قیامت


دعوی عشق کردم سوگند ها بخوردم


کز عشق یاوه کردم من ملکت و شهامت


گفتا برای دعوی قاضی گواه خواهد


گفتم گواه اشکم زردی رخ علامت


گفتا که بودت همره؟ گفتم خیالت ای شه


گفتا که خواندت اینجا؟ گفتم که بوی جانت


گفتا چه عزم داری؟ گفتم وفا و یاری


گفتا ز من چه خواهی؟ گفتم که لطف عامت


گفتا کجاست خوشتر؟گفتم که قصر قیصر


گفتا چه دیدی آنجا؟گفتم که صد کرامت


گفتا چرا ست خالی؟گفتم ز بیم رهزن


گفتا که کیست رهزن؟گفتم که این ملامت


گفتا کجاست ایمن؟گفتم که زهد و تقوی


گفتا که زهد چه بود؟گفتم ره سلامت


گفتا کجاست آفت؟ گفتم بکوی عشقت


گفتا که چونی آنجا؟ گفتم در استقامت


خامش اگر بگویم من نکته های او را


از خویشتن برایی نی در بود نه بامت

 

                                                                 با تشکر از : زاهد خراباتی

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در پنجشنبه یازدهم آبان 1385 و ساعت 11:32 |

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در چهارشنبه دهم آبان 1385 و ساعت 14:15 |