تبليغاتX
.

تصور كنيد بانكي داريد كه در آن روز هر روز صبح 86400 تومان به حساب شما

 

واريز ميشود وشماتاآخر شب فرصت داريدتاهمه پولها راخرج كنيدچون آخرشب

 

حساب شما خود به خود خالي ميشود.در اين صورت شما چه كار خواهيد كرد؟؟

 

البته كه سعي مي كنيد تا آخرين ريال را خرج كنيد!

 

هر كدام از ما يك چنين بانكي  داريم:  بانك زمان. 

 

هرروزصبح دربانك زمان شما 86400  ثا نيه اعتبارريخته مي شود وآخرشب اين

 

 اعتبار به پايان مي رسد.

 

هيچ برگشتي نيست و هيچ مقداري از اين زمان به فردا اضافه نمي شود .

 

برداشته شده از : http://zendegiesabz.blogfa.com

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 و ساعت 12:15 |

شاگردی از استادش پرسيد: عشق چیست؟


استاد در جواب گفت:به گندم زار برو و پر خوشه ترين شاخه را بياور


اما در هنگام عبور از گندم زار، به ياد داشته باش كه نمي تواني


به عقب برگردی تا خوشه اي بچيني شاگرد به گندم زار


رفت و پس از مدتي طولاني برگشت.استاد پرسيد:چه آوردي؟


و شاگرد با حسرت جواب داد:هيچ! هر چه جلو ميرفتم،


خوشه هاي پر پشت تر ميديدم و به اميد پيدا كردن پرپشت ترين،


تا انتهاي گندم زار رفتم . استاد گفت: عشق يعني همين


شاگرد پرسيد: پس ازدواج چيست؟


استاد به سخن آمد كه:به جنگل برو و بلندترين درخت را بياور


اما به ياد داشته باش كه باز هم


نمي تواني به عقب برگردي شاگرد رفت و


پس از مدت كوتاهي با درختي برگشت.


استاد پرسيد كه شاگرد را چه شد و او در جواب گفت:


به جنگل رفتم و اولين درخت بلندي را كه ديدم،


انتخاب كردم. ترسيدم كه اگر جلو بروم، باز هم دست خالي برگردم


استاد باز گفت: ازدواج هم يعنی همين

 

                                                 با تشکر از : mohsenbird @ yahoo.com

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 و ساعت 11:57 |

عطر نرگس های چشم


بی تو هیچم هیچ همچون سال بی ایام خویش


بی تو پوچم پوچ همچون پوست بی بادام خویش


ای تو همچون غنچه عطر عصمتم را پاسدار


ای پناهم داده در خلوتگه آرام خویش


ای تو روشن تر ز هر مقیاس با دیدار تو


دیده ام صد کهکشان خورشید را در شام خویش


ای تو در من هر چه هستی ای تو در من هر چه شور


خون تاکستان هستی کرده ام در جام خویش


عطر نرگس های چشمم با نسیم هر نگاه


تا بهار سبز چشمت میبرد پیغام خویش


در تو خواهم خفت همچون قطره در دریای ژرف


در تو خواهم جست هم آغاز و هم فرجام خویش


در خزان عمرم و سینه پروردم بهار


در شگفتم از شکفتن های بی هنگام خویش


در تنم جاری است صد ها چشمه ی نور سرخ وسبز


با تو دارم نشئه ی رنگینی از اوهام خویش


آشنای پیکرم دستی به جز دست تو نیست


گرچه نام دیگری را بسته ام بر نام خویش

                                                                 با تشکر از:نرگس نرگسان

 

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 و ساعت 11:50 |

جفا از سر گرفتی یاد میدار


                                 نکردی آنچه گفتی یاد میدار


                                                                   مرا بیدار در شبهای تاریک


رها کردی و خفتی یاد میدار


                                   بگوش خصم میگفتی سخنها


                                                                   مرا دیدی نهفتی یاد میدار


نگفتی: خار باشم پیش دشمن؟


                                 چو گل با او شکفتی یاد میدار


                                                                  گرفتم دامنت از من کشیدی


چنین کردی و رفتی یاد میدار


                                   همی گویم عتابی من بنرمی


                                                                  تو میگویی بزفتی یاد میدار


فتادی بارها دستت گرفتم


                              دگر باره بیفتی یاد میدار

 

                                                               با تشکر از : خاطره

 

 

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در دوشنبه بیست و نهم آبان 1385 و ساعت 11:46 |
+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در شنبه بیست و هفتم آبان 1385 و ساعت 19:28 |

شبی سیمین تن مهتاب رویی
    سیه چشمی غزالی مشگمویی
             تن او از سپیدی نور مهتاب
        صفای گردنش چون موج سیماب
               دو زلفش چون دلم از تاب رفته
                          لبانش غنچه ی در آب رفته
                     ز مویش عطر مریم پخش میگشت
                             پی دستی نوازش بخش میگشت
                             دو لب بودش ولیکن چشمه ی نوش
                                  بدیدارش غم دل شد فراموش
                            لبانش در سخن گفتن گهر ریز
                               لبانی دلفریب و بوسه انگیز
                  دو لب هستی فزای و عافیت سوز
                  فنون عشق ورزی را خود آموز
                 لبان بوسه جوی بوسه خواهی
           بشهر عشق از آن لب بود راهی
             نمیدانم در آن لبها چها بود
  که درهربوسه اش طعمی جدابود
         مرا بخشید شور زندگانی
چشیدم از لبش طعم جوانی

 

                                      با تشکر از : ماهی سفید سیه چشم سیمین تن

+ نوشته شده توسط مهندس جعفری در پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385 و ساعت 10:49 |