جنگ ظفار

شورش ظفار

روز ۲۵ مهر ۱۳۵۴ مقر اصلي شورشيان ظفار به تصرف نظاميان ايران درآمد و با اين رويداد جنگ ظفار به مراحل پاياني خود نزديك شد .
«ظفار» نام جنوبي‌ترين ايالت سلطان نشين عمان است. اين ايالت كه مرز مشترك عمان با يمن را تشكيل مي‌دهد، داراي يك نوار ساحلي باريك به طول 1370 كيلومتر و به عرض 10 الي 16 كيلومتر است. ظفار از شمال به عربستان، از جنوب به اقيانوس هند، از غرب به يمن و از شرق به صحراي «جده‌الحراسيس» عمان محدود مي‌شود. اين صحراي پهناور، ظفار را از لحاظ جغرافيائي از ديگر نقاط كشور جدا مي‌سازد. «صلاله» - مركز ظفار - شهري است بندري كه از دو منطقه خشك كوهستاني در شمال، و جنگلي و ساحلي در جنوب تشكيل گرديده است.
گرچه اكثر جمعيت 200 هزار نفري ظفار اهل تسنن هستند ولي مردم اين منطقه از نظر گويش، نژاد، فرهنگ و لهجه با ساير جمعيت ايالات عمان تفاوت دارند و دوري آنان از ساير ايالت‌ها بواسطه صحرا و كويري كه ميان آنها با ديگر استانهاي عمان فاصله ايجاد كرده، از اختلاط آنان با ديگر مردم اين كشور حتي‌المقدور جلوگيري كرده است.

عکس های تاریخی

در سال   1943عکس زیر در  یک مجله آمریکایی چاپ شد که جسد سه سرباز  کشته شده

را به تصویر می کشید این سؤال مطرح شد که این ۳ سرباز در یک ساحل بیگانه چه می‌کردند

و برای چه کشته شدند.

 

پرل هاربر

پرل هاربر

 

 

حمله به بندر در جنگ جهانی دوم

پرل هابر بندر ی در مجمع الجرایر هاوایی است. معروفیت این بندر به موضوع حمله ارتش ژاپن

به پایگاه دریایی ایالات متحده  امریکا در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ بر می‌گردد . در پی این حمله آمریکا

 وارد جنگ جهانی دوم شد.

در حمله هوایی ژاپنی‌ها ناوگان اقیانوس آرام آمریکا از جمله ۷ رزمناو نابود شدند.

هانیبال کیست ؟

هانیبال (247 - 183 قبل از میلاد) سیاست‌مدار, فرماندۀ نظامی و ژنرال کارتاژی بود

 

که حرکت بزرگ ارتشش از اسپانیا به رم, پس از رد شدن از کوه‌های آلپ, پس از

 

گذشت بیش از دو هزار سال هنوز از بزرگ‌ترین دستاوردهای نظامی تاریخ شمرده می‌‌شود.

 

بنی کنز (اولادالکنز)

طایفه ای از تبار ربیعه که در سدة سوم به ناحیة اسوان مهاجرت و با قبیلة بجه * وصلت

 

کردند و سرانجام معادن طلای وادی علا قی * را در نوبه در اختیار گرفتند. نام طایفه برگرفته

 

از کنزالدوله لقبی بوده است که الحاکم خلیفة فاطمی به ابوالمکارم هبة الله به پاس

 

خدمات او در دستگیری ابورکوة یاغی در 397 اعطا کرده بود. بنی کنز نیز چون بجه و نوبه

دیگر سرحدنشینان مرز ] های [ اسلامی به آسانی به نظارت حاکمان قاهره در نمی آمدند.

 

بدرالجمالی * و ملک عادل * اول بترتیب در 469 و 570 برای نبرد با آنان لشکرکشی کردند.

 

در زمان ایوبیان و اوایل دورة مملوکان این طایفه اقتدار خود را به طرف جنوب تا مملکت

 

المقرة در نوبه که فردی از خاندان کنزالدوله مدتی (پس از 717) بر آن حکومت می کرد

 

گسترش داد. در پی تجزیة المقرة بنی کنز دوباره نیروهای خود را متوجه شمال ساختند.

 

آنها در اواخر سدة هشتم و اوایل سدة نهم پیوسته با حکمرانان مملوک اسوان مبارزه می

 

کردند و شهر و حومة آن را ویران ساختند. تنها قبیلة هواره * که برقوق * شاخه ای از آنان

 

را در 782 در مصر علیا مستقر کرده بود با حاکمیت بنی کنز به مخالفت برخاستند. قبیلة

 

عربی شدة کناز در نوبه که میان اسوان و کروسکو (و برخی شاخه های آن در سودان )

 

زندگی می کنند خود را از نسل بنی کنز می دانند.